Zielona herbata jest najstarszą herbatą świata. Można powiedzieć, z przymrużeniem oka, że jest młodsza tylko od wrzątku.. Wynaleziona przez Chińczyków stała się częścią chińskiej kultury, a nawet religii. Herbata w Tybecie uważana jest niemal za święty napój. To właśnie mnisi chińscy odkryli tysiące lat temu jej zdrowotne właściwości, które potwierdza współczesna nauka (także europejska: np Niemiecki Ośrodek Badań nad Nowotworami w Heidelbergu). Długo by opisywać jej pozytywny wpływ na zdrowie, nie tu jest tego miejsce.

Warto za to powiedzieć kilka słów o smaku zielonej herbaty. Panuje dosyć powszechna opinia, że jest goryczkowata, cienka, mdła – jednym słowem: niesmaczna. Nic bardziej błędnego. Trzeba tylko raz, jeden jedyny raz zachwycić się jej subtelnością, czarem słodyczy. Jeśli czarna herbata zniewala i pogrąża, to zielona tylko kokietuje i wciąż wymyka się z objęć poznania. Możemy ją tylko kosztować lecz nigdy nie posiądziemy. Zielona herbata jest jak przyjaciółka, która jest przy nas by pomagać i wspólnie przeżywać umykające chwile, ale nie da się jej całkowicie zrozumieć ponieważ każdy kolejny łyk jest czymś innym, nową zagadką do odkrycia.

"herbata odda wszystko, co w niej tkwi, jeśli otrzyma wszystko czego potrzebuje"

Koniecznie trzeba ją zaparzać trzykrotnie ponieważ za każdym razem pachnie, smakuje i wygląda inaczej. W zależności od pochodzenia i rozmiarów liścia zmienia się jej czas zaparzania ale nigdy nie powinien być dłuższy niż 3-4 min. Przy czym warto mieć na uwadze, że najwięksi specjaliści od zielonej herbaty na świecie – Chińczycy – z premedytacją wylewają pierwszy napar, a nawet płuczą liście, ponieważ drugie i trzecie parzenie z nawiązką wynagradza im stratę pierwszego.

• «« Start
• « Poprzednia
• 1
• 2
• Następna »
• Koniec »»